N'joy's profile@.@ หัวใจชิกกะล็อต @.@PhotosBlogListsMore Tools Help

@.@ หัวใจชิกกะล็อต @.@

.....Tell the world you are now released....
Photo 1 of 69

Welcome to my world

Thanks for visiting!

 

 

Please wait...
Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
You didn't enter anything. Please try again.
Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
Your parent has turned off comments.
Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
Complete the security check below to finish leaving your comment.
The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.
Etton Knotwrote:
ในที่สุดก็ได้เริ่มขั้นแรกของการเป็นไปตาม "อาชีพ" ที่ระบุไว้ในประวัติของ"สเปซ"จิงๆแล้วสินะเนี่ย
June 3
Jongjade I.wrote:
หน้าสุนัข เข้ามาเม้นท์ซะหน่อย...
Mar. 12
Feb. 22
N'joywrote:
นังน็อต...ชั้นบอกแกไปแล้วใน blog แกอ่ะ อ่าน comment บ้างป่ะเนี่ย!
 
หนอยแหนะ ถึงชั้นไม่แต่ง ก็สวยเว้ยยยย ฮึ่มๆๆๆ โป้งล่ะ
Feb. 22
Apple Awrote:
แหม
รูปในสเปซเพียบเลยน้า
 
แต่ไม่ยักกะมีสักรูปใน Hi5
 
มาเยี่ยมชมเป็นครั้งแรก
 
555
Feb. 21

Weather

Loading...

Horoscopes

Loading...
June 09

กระเหรี่ยงกำลังจะถูกส่งออกแล้ว

เสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา ได้ฤกษ์เก็บกระเป๋าซะที พอลงมือจริงๆ ก็งง งง แล้วก็งงแตก pack ไงวะเนี่ย?
 
ดูจากของที่ไปช็อปมา (แบบ หมดตูด!) ระเกะระกะ เต็มบ้าน
 
แทบจะต้องแหวกที่นอนกันเลยทีเดียว (นี่ก็เกินไปว่ะ)
 
อีซิน ถามว่า "นี่แกซื้อไรบ้างเนี่ย จะย้ายบ้านเรอะ"
 
อ๊ะ แหม...ตั้งปีนึงเชียวนะยะ แถมทำอย่างกับว่าที่นิวยอร์ก
 
ของมันจะซื้อได้ง่ายๆ ตังค์ก็ไม่ได้มีเยอะแยะ ไม่รู้แหละ ชั้นแบกอะไรไปได้ ชั้นก็แบกแหละ
 
ไหนจะเสื้อผ้า หน้าร้อน หน้าหนาว รองเท้า มาม่า ยาสีฟัน แป้ง เออ...เหมือนชั้นย้ายบ้านจริงๆ ว่ะ
 
ผลสุดท้ายก็คือ หมดตูด ตามระเบียบ เอิ๊กๆๆๆๆ (หัวเราะทั้งน้ำตา)
 
พอจะเรื่ม pack ก็มองของ มอง มอง แล้วก็มอง เพราะท่าทางว่า กระเป๋าจะไม่พอ (มีใบใหญ่มากหนึ่งใบ ใบกลางอีกหนึ่งใบ)
 
ใส่เสื้อโค้ทที่ไอ้กอล์ฟให้ลงไปก่อนเลย ตายล่ะ แค่ตัวเดียวก็เต็มแล้วว่ะ
 
จากนั้นก็พับตัวอื่นๆ เสมือนพับใส่ตู้ ผลคือ......หนาเกินเหตุ (ทำไงได้ คนไม่เคยไปเมืองนอกก็เงี๊ยะ)
 
แม่นั่งมองอยู่นาน จนทนไม่ได้...
 
" จอย จอยต้องพับครึ่งแล้ววางพาดยาวๆ เลย วางไขว้ไปไขว้มา มันจะได้ไม่ซ้อนกัน จะได้วางได้เยอะๆ"
 
อ๋อ อืม...สวยมากหง่ะ! เรียบร้อยสุดๆ ต่างกันโดยสิ้นเชิง (แม่ดิชั้น เคยไปสวิสมาค่ะ โปรค่ะ โปร)
 
ระหว่างนั้น ก็นั่งคิดไป ถ้าแกไม่มีแม่ จะทำไงเนี่ย ขากลับแกจะพับได้สวยแบบนี้มั้ยนะ!
 
(ไม่รู้ล่ะ ไม่ได้ ชั้นก็ม้วนๆๆ พามันกลับเมืองไทยให้ได้แหละ)
 
และแล้ว ของทุกอย่าง ก็ถูก pack ลงกระเป่า เสร็จไปหนึ่งใบ....เฮ้อ เหนื่อย อีกใบเอาไว้ก่อนแล้วกันนะ
 
ยิ่งใกล้จะเดินทางก็ยิ่งตื่นเต้น ลกสุดๆ นั่งย้อนถึงก่อนที่จะได้เดินทาง คือ อีนี่ ตื่นเต้นทุกขณะจิต ตั้งแต่ไปติดต่อขอฝึกเลี้ยงเด็ก....รวบรวมเอกสาร...
 
ทำ passport ...สัมภาษณ์กับ agent... คุยกับ host...โดยเฉพาะขอวีซ่า ตื่นเต้นจัด เค้านัด 9 โมง
 
อีนี่ไปถึงสถานทูต 8.50! รีบบึ่งมอไซด์หัวบานเลย พอตอนรอคิว ก็ยังเอ้อละเหยมานั่งกินลมชมวิวข้างนอก
 
เงยหน้ามาอีกที กรี๊ดดดด ถึงคิวชั้นแล้วนี่ รีบวิ่งขึ้นบันไดไป เจอหนุ่มนักการทูตสุดหล่อ พยายามคุมสติ ทำหน้าสวยสุดฤทธิ์ (แต่ข้างใน โคตรเหนื่อยเลย
 
ไม่ตกบันไดก็บุญแล้ว) ถามแค่ 3-4 คำถาม ก็ถูกปล่อยตัวมาอย่างง่ายดาย.....จนมาถึงวันนี้ ใกล้จะถึงจุดเริ่มต้นในการตามฝันของชั้นซะที
 
ใจนึงก็กลัวว่าจะเข้ากับ host และเด็กได้มั้ย จะอยู่ยังไง จะกินยังไง จะเหงามั้ย แต่อีกใจนึง ก็คิดว่ามาถึงขนาดนี้ จะกลัวอะไร สิ่งที่เหลือ คือต้องสู้เท่านั้น
 
ต้องสู้ ต้องสู้ จึงจะชะน๊า...........(ผีกระเทยเข้าสิง!)
 
ไม่ต้องคาดหวังว่าชีวิตจะดี เพราะเราก็เหมือนกะเหรี่ยงที่มาทำงานบ้านคนไทย แต่ต่างกันตรงที่เราจะได้ภาษา (ไทย?) และประสบการณ์ชีวิตใหม่ๆ กลับมา
 
เราค่อนข้างเชื่อว่า ตัวเองจะดีได้ก็อยู่ที่ตัวเอง อย่ารอโอกาสเข้ามาหา แต่ทำตัวให้พร้อมกับโอกาส
 
แล้วเมื่อโอกาสมาถึง รีบคว้าซะนะ!
 
ปล. เพื่อนๆ ของที่พวกแกให้ชั้นมาอ่ะ มันกำลังจะได้ไปเที่ยวนิวยอร์กแล้วนะ กรี๊ดดดดดดดดดด 
June 04

Hold my hand

Here is a short story with a beautiful message...

 
Little girl and her father were crossing a bridge. 
The father was kind of scared so he asked his little daughter,  
'Sweetheart, please hold my hand so that you don't fall into the river.' 
The little girl said, 'No, Dad. You hold my hand.'  
'What's the difference?' Asked the puzzled father. 
 
'There's a big difference,' replied the little girl. 
'If I hold your hand and something happens to me,  
chances are that I may let your hand go. 
But if you hold my hand, I know for sure that no matter what happens,
 
you will never let my hand go.'
 
 
In any relationship, the essence of trust is not in its bind, but in its bond.
hold yours...
This message is too short......but carries a lot of Feelings.
 
 
 
 
 
June 03

6 Rules of Life

Everyone needs someone with whom to share their secrets
 
Listening is just as important as talking
 
When it comes to "bonding", female do it better
 
Good times are even better when they're shared
 
The only way to have friend is to be one
 
Sometimes you just need a shoulder to cry on
 
 
Thank you so much "Tong"
See u in the US
 
 
 
 
March 18

รักนะ

คิดถึงเพื่อนคนนึง ที่ไม่ได้เจอกันมานานมากแล้ว ถ้าตอนนั้น ไม่งี่เง่าเอง
 
ป่านนี้เราคงได้เป็นเพื่อนสนิทกัน แต่ก็คงอย่างที่เธอบอกแหละ ถึงแม้ว่า
 
เราจะไม่ได้ใกล้กันเหมือนเมื่อก่อน แต่เราคงมีสายใยบางๆ ส่งถึงกันตลอดเวลา
 
ถึงทำให้เรา รักและคิดถึง เป็นห่วงเหมือนเดิม ไม่ว่าจะนานแค่ไหน
 
ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนึง ที่มองโลกในแง่ดีตลอดเวลา โลกของเธอ
 
ดูจะสดใส ไม่แปลกหรอก ไม่ว่าใครๆ ก็ต้องรักเธอทั้งนั้นแหละ
 
แม้กระทั่งเราเอง..........
 
ใครล่ะจะคิดว่า ผู้หญิงตัวเล็กๆ หน้าตาน่ารัก ที่ดูน่าทะนุถนอม
 
แต่ใจกลับใหญ่เกินตัวขนาดนั้น กล้าที่จะเดินไปพร้อมกัน
 
ถึงแม้ว่าอาจจะโดนลูกหลงไปด้วย รักเพื่อนจริงๆ :)
 
ถึงเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ก็ยังจำได้ไม่เคยลืมเลย ขอบใจนะ  
 
 

มุมแคบๆ กับใจสั่นๆ

ไม่อยากจะบอกเลยว่าตัวเองเหนื่อยอีกแล้ว เหนื่อยกายคงไม่เท่าไหร่ ส่วนใหญ่มักเหนื่อยใจ
 
ยังไม่ชินอีกเหรอจอย? ก็ต้องบอกตัวเองว่าชิน(มั้ง) แต่มันก็รู้สึกดาวเอง ให้ทำไงวะ
 
กี่ครั้งแล้วที่รู้สึกแบบนี้ ทั้งความรู้สึกที่เหนื่อย ท้อ และหมดแรง(ใจ)
 
แต่ชีวิตก็ต้องเดินต่อใช่มั้ย ต้องเจอเรื่องราวในชีวิตไปเรื่อยๆ เธอหยุดได้งั้นเหรอ?
 
ไม่ว่ากี่ครั้งที่จะต้องก้าว ไม่ว่าจะรู้หรือไม่รู้ว่าต้องเจออะไร ไม่ว่าขาและใจมันจะสั่นแค่ไหน
 
เธอก็ต้องก้าวไม่ใช่เหรอ? จะทำไงในเมื่อทุกวันนี้เธอไม่ใช่ ดญ.เพชรรัตน์ ที่มีโลกสดใสไปวันๆ
 
มีคนรอคอยเธออยู่ ตัดสินใจให้ดีๆนะ แล้วพยายามทำใจให้เข็มแข็ง
 
ถ้าอยากจะดาว ก็ขอให้ดาวแค่ช่วงสั้นๆ ร้องซะให้พอ ก็แค่ผิดหวังหน่ะ
 
จะไปหวังพึ่งใครทำไม ก็ที่ผ่านมาก็พึ่งตัวเองมาตลอดไม่ใช่เหรอ จะมางอแงทำไมตอนนี้
 
สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินต่อไปนะ จอย!
February 15

ทนกันต่อไปคับพี่น้อง

ในวันแรกที่พระเจ้าสร้างโลก พระเจ้าได้สร้างวัวขึ้นคู่หนึ่ง และบอกกับวัวว่า  
  
"วันนี้เราได้สร้างเจ้าขึ้นในฐานะของวัว เพื่อทำงานหนักกลางทุ่งนา ท่ามกลางแสงแดดจ้าทั้งวัน แล้วเราจะให้เจ้ามีชีวิตยืนยาว 50 ปี"  
  
วัวย้อนกลับว่า "ชีวิตที่ยากลำบากเช่นนี้ จะให้มีอายุยาวถึง 50ปี น่ะหรือ? ฮึ! เมินเสียเถอะ ขอแค่มีอายุเพียง 20 ปี ก็พอแล้วล่ะ เอาคืนไปเลย 30 ปี ถ้าได้ก็โอเค"
  
  
และพระเจ้าตอบตกลง  
   
วันต่อมาพระเจ้าสร้างสุนัขขึ้น และบอกกับมันว่า "เราสร้างเจ้าขึ้นในฐานะของสุนัข หน้าที่ของเจ้าคือ นั่งอยู่ที่ประตูบ้านและเห่าเมื่อมีคนเข้ามา แล้วเราจะให้เจ้ามีอายุยืนถึง 20 ปี"  
  
สุนัขได้ฟังก็พูดขึ้นว่า "นั่งเฝ้าหน้าประตูบ้าน 20 ปี! ช่างเป็นชีวิตที่น่าเบื่ออะไรเช่นนี้ ขอคืนชีวิต 10 ปี ก็แล้วกัน" 
พระเจ้าตอบตกลง  
   
วันต่อมาพระเจ้าสร้างลิงขึ้น และบอกกับลิงว่า "เราสร้างเจ้าขึ้นในฐานะของลิง หน้าที่ของเจ้าคือ สร้างความสนุกสนาน และใช้เล่ห์เหลี่ยมของลิงหลอกล่อคนให้หัวเราะ แล้วเราจะให้เจ้ามีอายุยืน 20 ปี" 

ลิงได้ฟังจึงตอบว่า "อะไรนะ..ทำให้คนหัวเราะ ทำหน้าลิงและเล่ห์กลต่างๆ ตั้ง 20 ปี น่ะเหรอ? ไม่เอาด้วยหรอก ขอคืนชีวิตไป 10 ปี เหลือแค่10 ปี ก็แล้วกัน"  
  
พระเจ้าตอบตกลง  
   
วันต่อมาพระเจ้าสร้างมนุษย์ขึ้น และบอกว่า "เราสร้างเจ้าขึ้นในฐานะที่เป็นมนุษย์ หน้าที่ของเจ้าคือ กิน นอน เที่ยว เล่นสนุกสนาน โดยไม่ต้องทำงานใดๆ เราจะให้เจ้ามีชีวิต 20 ปี" 

มนุษย์ได้ฟังก็ต่อรองว่า "ชีวิตที่สบายเช่นนี้ แล้วท่านจะให้เรามีชีวิตแค่ 20 ปี น่ะเหรอ เอาอย่างนี้ดีกว่าเราขอชีวิตที่วัวคืนชีวิตให้ท่าน 30 ปี สุนัข 10 ปี และลิง 10 ปี มาเป็นของเรา เพื่อให้เรามีอายุยืนถึง 70 ปี ตกลงไหม?"  
  
พระเจ้าตอบตกลง  
   
 
นั่นเป็นเหตุผลว่า... 

          
ทำไมชีวิตของเราในช่วง 20 ปีแรก จึงเต็มไปด้วยความสนุกสนาน กิน นอน เล่น และไม่ต้องทำอะไรมากมาย  
         
30 ปีต่อมา ต้องทำงานหนักทั้งวัน เพื่อสร้างครอบครัว
  
         
10 ปีต่อมา เกษียณอยู่ที่บ้าน เฝ้าหน้าบ้าน และตะคอกคนที่ผ่านไปมา
  
         
10 ปีต่อมา เป็นปู่/ย่า ตา/ยาย ที่ต้องทำหน้าลิง และเล่ห์กลต่างๆ เพื่อหลอกล่อหลาน!

 
          อ่านจบแล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาเป็นวัวกันต่อไปนะพี่น้อง อย่าอู้!!!!
January 14

...Mind...

น้อยใจ :
อาการอ่อนแอทางจิตใจที่ไม่ได้รับการตอบสนอง ยามที่เกิดความต้องการให้คนเอาใจ
 
วิธีแก้ :
อย่าเอาแต่ใจ
 
เจ็บใจ :
อาการเป็นพิษของจิตใจที่ลามมาจากหาง เวลาที่มีใครมาเหยียบ
 
วิธีแก้ :
ตัดหางทิ้งซะ อย่ายกหางตัวเอง
 
ละอายใจ :
อาการใฝ่ดี ของจิตใจ ที่ออกมาชี้หน้าด่าเรา
 
ข้อแนะนำ :
เมื่อละชั่วได้ ก็ไม่อายแก่ใจ
 
เสียใจ :
อาการวูบทางจิตใจ เกิดจากความไม่มั่นคง เพราะชอบเอาใจไปผูกเอาไว้กับสิ่งอื่น
 
วิธีแก้ :
ตัดใจสิ อย่าไปผูกมันไว้
 
ใจหาย :
อาการนี้ชื่อก็บอกอยู่แล้ว
 
วิธีแก้ : 
หายใจเข้าสิ หายใจลึกๆ แล้วจะเลิกใจหาย
 
หลายใจ :
อาการสืบพันธ์ของจิตใจ โดยการแบ่งตัวนำไปสู่อาการน้อยใจแก่คนรอบข้างได้ ในเวลาต่อมา
 
วิธีแก้ :
ระลึกไว้มีแต่พวกอมีบา ที่ใช้วิธีแบ่งแบบนี้
 
ทำใจ :
อาการที่แปลกที่สุดของใจ ยิ่งทำมากเท่าไหร่ ใจยิ่งว่างเท่านั้น
 
ข้อแนะนำ :
ทำทุกครั้ง ทำบ่อยๆ ค่อยๆทำ
 
November 12

Changes...

อืม...รู้สึกกลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง ว่างเว้นจากการอัพบล็อกไปนานแสนนานเลยวุ๊ย

ปีนี้อากาศเย็นสบายๆ เนอะ แต่กลับไม่รู้สึกเหงาเลย

ไม่ต้องหาไออุ่น เพราะได้รับจากรอบๆ ตัว

ไม่ต้องเหนื่อยใจ เพราะใจแข็งแรง

ไม่ต้องหาเพื่อนเที่ยว เพราะทุกคนพร้อมเป็นเพื่อนกัน

ไม่ต้องระวังตัว เพราะไม่มีใครคิดจะแทงข้างหลัง

รู้งี้ ก้าวออกมาตั้งนานแล้ว

เราไปป๊ะเจียงใหม่กันเน้อ

 ปีหน้าจะเปลี่ยนไปอีกนะ ด.ญ.เพชรรัตน์

 

 

Windows Media Player